Het optreden van Louis van Dijk, Cor Bakker en Philippe Elan gisteren was gwweldig!!!!! We hebben zitten genieten. Fantastische pianisten en een geweldige chansonnier. bijna allemaal franstalige nummers maar ook een paar nummers van Ramses Shaffy en Frans Halsema. Echt geweldig. Het concert gvan gisteren was de laatste in een reeks maar ze zijn van plan om volgend seizoen weer een nieuwe serie concerten te doen. Als ze hier in de buurt komen ga ik er absoluut weer naar toe. Een aanrader!!!!!

Gisteren had ik mijn vriendin uit Vaals aan de telefoon. We zijn al zo'n 32 jaar vriendin. Door de afstand zien we elkaar (te) weinig maar via msn, smsjes en natuurlijk de telefoon houden we contact.

De laatste jaren echter bel ik haar (en andere vriendinnen) te weinig. Vanaf ik ziek geworden ben lijkt het wel of ik een een bunkertje gekropen ben. Op H&B hebben we het er een keer over gehad wat kanker doet met je vriendschappen. Krijg je er meer vrienden bij, vallen vrienden af, hoe sta je nu zelf in het leven en dan specifiek naar je naasten en je vrienden... Veel van de groep zeiden dat naasten en vrienden dierbaardeer geworden zijn. Dat uitte zich dan iin het vaker op bezoek gaan en de contacten nauwer aan te halen. Bij mij is dat juist het tegenovergestelde merk ik Tuurlijk zijn vrienden en naasten me dierbaarder geworden maar... Ik sluit me af. Bel uit mezelf bijna niemand meer... Ga nog weinig bij m'n vriendinnen en familie langs. Als ze hier komen.... oké... gezellig. Als ze bellen.... Top... Maar ik laat het aan alle kanten afweten. En dat is niets voor mij. Ik ken mezelf zo niet terug.  'Vroeger' (en dan bedoel ik voor ik ziek werd) kon het huis me niet vol genoeg zijn. Heerlijk, hoe meer mensen hoe gezelliger. ik kon uuuuuuren aan de telefoon hangen met vriendinnen. Eindeloos kleppen beppen en kletsen ... en jaja... Ook roddelen...

Nu is dat weg...  Daar had ik het gisteren met ijn vriendin over want ik voel me dus best wel schuldig over het feit dat ik mijn vriendschappen zo verwaarloos. En dan met name die familie en vrienden die er al die tijd vanaf ik kanker kreeg voor me zijn geweest.

Mijn vriendin vond dat helemaal niet erg... Sterker nog... Ze begreep het en kon mij zelfs uitleggen waardoor het misschien wel kwam. Toen ik nog niet ziek was was het leven een stuk ongecompliceerder. Nu is dat een stuk anders. In mijn hoofd is het regelmatig een chaos. Druk in mijn hoofd. En daarom is er momenteel gewoon geen ruimte om andere dingen daarbij te hebben. Nog geen ruimte voor 'zomaar gezellige dingen'... iemand dus  zomaar even op te bellen om dan lekker uitvoerig te kletsen. Als menen mij bellen ben ik er voor de volle 100%  bij. Ik vind het dan idd heel erg leuk. Klets vrolijk mee en ik vind dat oprecht leuk. Maar om dat zelf te doen.... Daar is gewoonweg nog geen ruimte voor.

Ik kon me helemaal vinden in haar uitleg.

Gisteravond in bed vertelde ik Goos dat. Maar terwijl ik dat vertelde liepen de tranen over m'n wangen. En die tranenstroom hield niet op... Ik zei tegen Goos dat ik er moeite mee heb dat ik zo veranderd ben. Vond ik het vroeger gezellig als er veel mensen op visite waren.... Nu moet ik er niet aan denken. Ga net zo lief met z'n 2tjes op een onbewoond eilandje zitten. Drukte om me heen? Vroeger smulde ik ervan. Ik was een 'mensenmens'.. Nu wil ik het liefst met rust gelaten worden... Veilig in m'n bunkertje... En dat voelde toch wel kl*te.  Ht feit dat ik mezelf niet meer herken hierin Dat ik voor m'n gevoel een vreemde voor mezelf ben.... Dáár heb ik heel veel moeite mee.

Goos kon me gelukkig ook vertellen hoe dat misschien komt...  Hij trok de vergelijking met onze verhuizing van een paar weken geleden. Het huis waar we nu wonen is nieuw... Alles is nog kaal, we moeten het huis nog leren kennen. We moeten nog veel spullen uitpakken en ... inderdaad... 'een plekje geven'... Had ik tot voor kort een hekel aan de zin... 'alles een plekje geven'... Nu kon ik er wat mee. Want die vergelijking met het huis en mijn lichaam gaat hier absoluut op. Het oude 'huis' was vertrouwd, je wist alles te staan en er was niks overhoop gehaald. Nu ligt dat anders. Het nieuwe 'huis' moet verkend worden. Uitvinden hoe alles werkt, waar alles het beste kan staan, orde scheppen in de chaos, dingen kwijt zijn... en weer terug vinden.....

Na een uur in tranen geweest te zijn kwam de rust over me na deze uitleg. Ik ben dan ook daarna als een blok in slaap gevallen...